Een chronologisch overzicht van het ontstaan van Israël en het Joodse volk.
1000 B.C.
De twaaf stammen van Israël vormen de allereerste monarchie ter wereld, onder leiding van hun eerste koning genaamd: Saul.
Vanaf 587 B.C. valt de regio in handen van een lange reeks aan overheersende grootmachten.
587 B.C. Het Babylonische rijk
538 - 333 B.C. Het Perzische rijk
333 - 63 B.C. Het Griekse rijk
63 B.C. - 313 A.D. Het Romeinse rijk
Onder de Romeinse overheersing werd de Joodse populatie drastisch gereduceerd. Om zo mogelijk alle sporen naar Joodse identificatie met het land uit te wissen, hernoemde de Romeinen het land Judea naar "Palestina" (naar het toenmalige Aegeïsche volk die destijds in het gebied vanaf Macedonie tot aan Turkije en Syrie leefden - de volken rond de Aegeïsche Zee).
313 - 636 A.D. Byzantium
636 - 1099 A.D. Arabië
De Arabieren veroveren het gebied Palestina en vanaf dit punt hebben de Arabieren een permanente aanwezigheid in de regio, samenlevend met het Joodse volk die zich 2000 jaar geleden in het gebied hebben gevestigd. Gedurende deze hele periode is er in deze omgeving altijd een Joodse aanwezigheid geweest. De 4 belangrijke steden: Jerusalem, Tiberius, Hebron en Safed hebben tot dan toe een niet onderbroken aanwezigheid van de Joodse populatie gekend.
1099 - 1291 A.D. De Kruisvaarders / kruistochten
1291 - 1516 Mamluks
1516 - 1917 De Ottomanen
1917 - 1948 Groot Brittanië
Vanaf 587 B.C. tot aan 1948 A.D. is de omgeving Palestina in handen van een lange reeks aan grootmachten. Millenia lang bestaat de verwaarloosde regio uit niet veel meer dan woestijn, moerasgebied (met veel malaria) en een handje vol mensen.
Aan het eind van de 19e eeuw vluchten veel Joodse mensen weg uit Rusland (de pogroms; de uiterst geweldadige joden vervolging in Rusland en de Ukraïne) en delen van Europa en emigreerden naar de regio Palestina en sloten zich aan bij de Joden die er op dat moment al woonden.
Velen vestigden zich op zandduinen, woestijngebied en moerassen en culitveerde deze gebieden en stichten er boerderijen. Ze kochten grond van Europeanen, Turken en Arabieren tegen extreem hoge prijzen. In eerste instantie kochten deze Joodse mensen alleen land waar Fellahin, of Arabische boeren, nog niet leefden er werkten. Meestal waren dit akelige dorre stukken grond of ongezonde moerassen vol malariemuggen.
Rond deze tijd kwam er een grote stroom Arabieren naar het gebied om te profiteren van de economische mogelijkheden die onstaan waren door de Joodse nederzettingen.
1920 - 1946 Brits mandaat
Brits Mandaatgebied
Onder dit mandaat was één van de principiele verplichtingen het "erkennen van de historische connectie van Joden met het gebied Palestina" en te zorgen dat, "de joden een nationaal thuisland zouden krijgen", zoals beloofd in de Balfour Verklaring van 1917.
Vele prominente Arabieren verwelkomden de Joden terug in het gebied, waaronder ook de Emir van Syrië Faisal Hussein (Faysal ibn Husayn; 20 May, 1885 – September 8, 1933), zoon van de Sharif Hussein van Mekka, aanvoerder van het Arabisch-nationalisme en koning van het toenmalige Syrië:
"The Arabs, especially the educated among us, look with deepest sympathy on the Zionist movement... We will wish the Jews a hearty welcome HOME... We are working together for a reformed and revised Near-East and our two movements complete one another. The Jewish movement is nationalist and not imperialist... And there is room in Syria [Palestina was een deel van zuidelijk Syrie op dat moment] for us both. Indeed I think that neither can be real succes without the other" - 3 maart 1919
Terwijl vele Arabieren de Balfour Verklaring ondersteunden maakte deze verklaring ook een hoop Palestijnse Arabieren kwaad. Zij waren bezorgd dat de Joden een nieuwe koloniale macht zouden worden. Er onstond hevige onrust in het gebied en de Britten verlieten de principes, vast gelegd in de Balfour verklaring, om een oplossing te vinden waar zowel de Joden als de Arabieren mee konden leven.
Het ontstaan van Jordanië uit het Brits Mandaat
In 1921 gaven de Britten 4/5 van het Britse Mandaat aan Emir Abdullah. Dit gebied kreeg de naam Transjordan "Transjordanië". Joden waren niet toegestaan zich in Transjordanië te vestigen. In 1946 werd Transjordanië onafhankelijk en in 1949 werd de naam veranderd in Jordanië.
In 1947, na decennia van ongeslaagde pogingen om zowel het Joodse volk als wel de Palestijnse Arabieren tevreden te stellen en het geweld in het gebied te controleren, richtten de Britten zich tot de Verenigde Naties.
Resultaat was het "United Nations General Assembly Partition Plan" van november 1947.
Het United Nations General Assembly Partition Plan
Het meeste land, aangeboden als Joodse Staat, was de Negev woestijn, waar de meerderheid van de Joden woonden. De welvarende Arabische Staat bestond uit, hoofdzakelijk vruchtbaar gebied, in de West Bank en in noordelijk Galilea waar de meerderheid van de Arabieren woonden.
Op 29 november 1947 stelde de VN voor om een Arabische staat en een Joodse staat te vormen in 2/3 van het gebied van wat er over was van het Palestijnse Britse Mandaat (dus het Britse Mandaat exclusief Jordanië).
De Joodse afgevaardigden stemden IN, de Arabische staten stemden TEGEN.
Als de Arabische staten hadden ingestemd, had een Arabisch-Palestijnse staat heden ten dage haar geboorte gevierd tegelijk met de geboorte van de staat Israël. Het zou tevens de 22e Arabische staat in de regio zijn.
14 Mei 1948 - De Onafhankelijkheidsverklaring van Israël
Op deze dag verklaarde Israël haar onafhankelijkheid en bood alle Palestijnse Arabieren "een gelijk burgerschap en recht van gelijkheid in al haar vormen en instituten" aan en verleende hen "een hand in vrede en buurtschap aan alle nabijgelegen staten en haar bewoners... met als doel het gemeenschapelijk goed voor allen".
15 mei 1948
Op 15 mei 1948, één dag na de onafhankelijkheidsverklaring van Israël, vielen de legers van Libanon, Syrië, Jordanië, Egypte en Irak de staat Israël binnen. De nieuwe Joodse staat overleefde deze aanval. Egypte neemt controle over Gaza en Jordanië bezet de West Bank.
Israël 1949
De vluchtelingen
Tijdens de oorlog van 1947 ontvluchten vele Palestijnse Arabieren hun huis uit angst en verwaring, sommige met geweld (ondanks dit is door de Israelische overheid nooit is goedgekeurt) en sommige vluchten op verzoek van Arabische leiders. Het resultaat was dat meer dan 700,000 Palestijnse Arabieren naar naburige Arabische landen vluchten. En dat meer dan 600,000 Joden uit nabijgelegen Arabische landen naar Israël vluchten. De joodse vluchtelingen integreerden succesvol in de jonge Israëlische staat.
Met uitzondering van Jordanië, accepteerden de Arabische staten de Palestijns-Arabische vluchtelingen niet. Israël en de Arabische staten waren niet instaat om tot overeenstemming te komen over het lot van de Palestijnse vluchtelingen. Israël verklaarde dat het ondenkbaar is om de Palestijnse vluchtelingen te laten integreren, zeker degene die Israëls recht op een eigen staat niet accepteerden en het land waarschijnlijk schade te willen toe brengen.
De Arabische Staten waren niet van plan om de Palestijnse vluchtelingen te laten integreren omdat zij de "levende claim" waren van het "Arabische recht op het gebied van Israël". Ook accepteerden zij de vluchtelingen niet om hun eigen delicate politieke en economische omstandigheden niet verder te compliceren door een groot aantal nieuwe burgens op te nemen.
1964
De Palestijnse beweging PLO (Palestine Liberation Organization) wordt gevormd om Palestijns land te "bevrijden" van Israël, terwijl op dat moment de West Bank en de Gaza-strook onder bewind van Jordanië en Egypte vallen.
1966-1967
In de begin maanden van 1966 vallen Syriërs, vanaf de Golan Hoogte, willekeurig Israëlische dorpen aan.
Egypte trekt in mei 1967 met een groot leger de Sinai woestijn in en verstoot de aanwezige VN vredestroepen bij de grens. Het Egyptische leger blokkeert de straat van Tiran en daarmee Israëls enige handelsroute met Azië.
25 mei 1967
Aangemoedigd door Egypte verplaatsen Syrië, Jordanië, Irak en Saudië-Arabië hun legers naar de grens met Israël.
26 mei 1967
President Nasser van Egypte verklaart in een persconferentie: "We will not accept any possibility of coexistence with Israel".
5 juni 1967
Israël lanceert een preventieve aanval en maakt gebruik van een laatste kans zich te kunnen verdedigen tegen een overmacht aan legers rondom heel Israël, klaar om op ieder moment het land binnen te vallen.
Tegen alle statische kansen op slagen in wint Israël de oorlog en vordert controle over de Gaza-stroom en de West-Bank terug. Een deel van de Sinai woestijn in het zuiden en een deel van de Golan Hoogte in het noorden van Israël wordt ingenomen.
Na de oorlog biedt Israël aan om te overleggen over voorwaarden tot vrede met de Arabische landen op verzoek van de VN. Dit is nooit gebeurd.
De Arabische landen kwamen samen in Soedan in september 1967. Daar onstond een resolutie die "de drie nee's" bevatte.
1. Geen vrede met Israël
2. Geen erkenning van Israël
3. Geen onderhandelingen met Israël
6 oktober 1973
Egypte en Syrië vallen Israël aan op Yom Kippur, de meest heilige dag op de Joodse kalender, een dag wanneer de meeste Joden zich in de synagoge bevinden om te bidden en vasten.
In drie grote gebeurtenissen heeft Israël haar burgers, grenzen en recht op ontstaan, moeten verdedigen. In 1948, 1967 en 1973. Doorgaans is Israël bereid gebleven om over vrede te blijven onderhandelen met haar buurlanden.
26 maart 1979
Egypte en Israël ondertekenen een vredesverklaring. Israël komt overeen om de Sinai woestijn terug te geven in ruil voor genormaliseerde relaties tussen Jeruzalem en Caïro. Israël heeft zich op 26 april 1982 volledig teruggetrokken.
30 oktober 1991
Midden-Oosten conferentie in Madrid tussen Israël, Syrië, Libanon, Jordanië en de Palestijnen. Israël en de Palestijnen discussieren over het implementeren van een 5-jarig interim-bestuursplan gevolgd door onderhandelingen over een permanente status.
13 September 1993
De Olso-akkoorden, een implementatie van de formule van Madrid, wordt ondertekend door PLO voorman Yasser Arafat en de Israëlische premier Yitzhak Rabin. Israël gaat akkoord met de terugtrek van troepen uit de Gaza-strook en de West-Bank, los van Hebron en stemt in met Palestijns zelfbestuur in deze gebieden. In de "brieven van wederzijdse erkenning" wordt door Israel verklaart het PLO bestuur te erkennen en verklaren Palestijnse Arabieren erkenning van de Joodse staat.
25 July 1994
Israël en Jordanië ondertekenen een vredesverdrag. Israël geeft het Noordelijk-Naharayim aan Jordanië, terwijl Jordanië publiekelijk Israël erkend en claims reduceert op waardevolle waterwinnings-gebieden.
Mei 1996
Terwijl de PLO en Israël de laatste stadia van de onderhandelingen in gaan, pleegt Hamas een reeks zelfmoord-aanslagen in Jeruzalem en andere steden van Israël. De Israëli's voelen zich verraden en verliezen vertrouwen in hun partners voor vrede.
In de navolgende drie jaar komen de onderhanderling op een laag vuur te staan. Israel zend het leger terug naar de West-Bank en Gaza om nieuwe golven van terrorisme tegen te gaan en haar burgers te beschermen.
23 oktober 1998
De raderen van vrede worden weer in beweging gezet met het Wye River Memorandum. Hier wordt afgesproken dat Israël zich uit gedeelten van de West-Bank en Gaza terug trekt en de Palestijnse Autoriteit de gelegenheid te geven het terrorism tegen Israël tegen te gaan.
4 september 1999
Het Sharm-el Sheik Memorandum wordt ondertekend door Israël en de PLO. Beide tekenen voor volledige implementatie van de op september 1993 gestelde overeenkomten. Tegen deze tijd zijn de Palestijnse Arabieren onder zelfbestuur onder andere in de steden Bethlehem, Jenin Nablus, Qualqilya, Ramallah, Tulkarmm delen van Hebron en 450 andere dorpen.
11-26 Juli 2000
De kamp David akkoorden; Israel geeft de Palestijnen een weergaloos aanbod waaronder: 97% van het Bezette Gebied, Jerusalem exclusief de Joods- en Armeens bewoonde gebieden en 30 miljard dollar als compensatie voor de vluchtelingen.
Het aanbod werd geweigerd.
Het falen van de Kamp David akkoorden leidt tot 4-jarige golf van terrorisme en geweld waar 1017 Israëli's en 2872 Palestijnen het leven laten. Duizenden meer raakten gewond. Deze periode noemt men ook wel de 2e intifada en is vernietigend geweest voor zowel de Joodse als de Palestijnese economie en kwaliteit van leven en daarmee ook het doel van een onafhankelijke Palestijnse staat.
mei 2003
Het meeste recente vredes initiatief, het internationaal gesponsorde Road Map to Peace, roept op tot aanhoudende actie tegen tereur, het ontmantelen van terroristische organisaties en het eindigen van aansporing tot misdaad in de media en op SCHOLEN.
Israël houdt zich aan de overeenkomsten en vraagt uiteindelijk om een 2-staten oplossing.
Terrorisme is op dit moment het enige wat een 2-staten oplossing in het Midden-Oosten in de weg staat...
Bronnen:
International Fellowship of Christians and Jews
Israel Ministry of Foreign Affairs
